Evlerde, sokaklarda, kahvelerde, işyerlerinde, otobüslerde, trenlerde, uçaklarda... yaşamın soluk alıp verdiği her yerde görünen, öbür narsist varlık... Sonsuza dek kendine bakmak için yaşar.
Bir Tao ustası:
"Kusursuz insanın tini ayna gibidir," der. "Hiçbir şeyi tutmaz, ama hiçbir şeyi de geri çevirmez. Alır, ama saklamaz."
Tülay Ferah, Erkek adlı romanında, bir erkeğin bedeninde ve beyninde yolculuk ederken, erkeği Tao ustası gibi betimliyor.
Erkek cinsini mutlak bir ideoloji gibi okurken, erotizm ve düzen bilinciniz altüst olacak...

MAYO MU OSMANLI MI (2001)

Tülay Ferah, "Mayo mu Osmanlı mı" adlı bu romanında bizi, kahkaha ve hüzünle bezenmiş bir tarih müzesinde gezdiriyor. Kabuğunu kırmak, modernleşmek isteyen bir toplum ve daha çok da bu istemi dillendiren aydınların serüvenine tanık oluyoruz bu müzede. Olaylar tarihi bir mekân olan Pera'da geçiyor. Kahramanlar da, bu tarihi mekana uygun. George Sand, Hüseyin Rahmi Gürpınar, Halide Edib Adıvar, Simone de Beauvoir, Sartre ve diğerleri..
Romanın kahramanı Siret Bey, Osmanlı yönetimince çarpıtıldığı ölüm cezasından kurtulmaya çalışan, kendi çapında aydınlanmış ve "aykırı" bir tiptir. Ama onun aykırılığı yine de "kendisi olamamak"la sınırlı bir aykırılıktır. Bir yanda kurulu düzene olan bağlılığı ve onun hiyerarşisi karşısında boyun eğişi, öte yanda onunla barışık olamamasının getirdiği iç çatışmasıyla, yönünü "Kurtarıcı Batı'ya'' dönmesi..

AŞK MİNYATÜRLERİ (2002)

Daha az sevilen taraf olmak incitir insanı, en olmayacak, en aptalca şeyleri yapmaya sürükler, düşünmenin ağırlığı altında ezer, ama aşırı sevilen tarafın içine düştüğü boğucu tutsaklık daha az mı ezicidir?
Bu dünyada kendilerine 'aşk' adında bir barınak arayan insanların acısı, aşkın kendine özgü ironisi değilse nedir?
"...Duygularım aşktan ölüme, ölümden aşka savruluyor!
Birinden öbürüne göç ederken, ölümün sakatlayan, aşkın ise insanı hiçlik duygusundan bir adım öteye göndermeyen acısı arasında sıkışmış gibiyim. Bu gece iki gerçek arasında kuluçkaya yatmışım sanki... İkisi arasında bir seçim -hangisi daha iyi- yapma olanağım yok!
Her ikisinde de varolan dürüst gerçeklik bana ait."

GİDERSEN ÖLMEM (2004)

‘Gidersen Ölmem’ bir yaşam biçimi...

Kaybettiğimiz şeylerin yerine yeni bir şeyler koyarız. Koyduğumuz şeylerin boşlukları, çatlakları, yarıkları doldurmasını isteriz. Bunu yapamadığımız zaman rotamız şaşar ve yaşam bizi şantaj etmeye başlar. İşte bu roman, yaşamın uğursuz şantajından korunmak için bize ip uçları veriyor...

İşini kaybetme korkusu, cinsellik, ahlak, ölüm  tarafından rehin alınan insanların,‘insan olabilme’ savaşı...